maandag 20 april 2009

Rondje Geestmerambacht door Willem Boomkens

Vandaag was ik in het Geestmerambacht, een natuur- en recreatiegebiedje even boven Alkmaar. De nadruk ligt er steevast op recreatie en buiten het echte zomerseizoen wordt het natuurgedeelte volop gebruikt als uitlaatgebied voor Neerlands’ trouwe viervoeters. Op de gemiddelde doordeweekse middag kom je er dan ook met zekere regelmaat joggers met hond, fietsers met hond, skaters met hond, kinderen met hond en gepensioneerden met hond tegen. Ik verkies, alleen al daarom, de ochtenden. Vanochtend was ik met mijn camera naar het gebied getrokken om de geoorde fuut te fotograferen die daar de dagen ervoor gesignaleerd was. Een geoorde fuut is een klein uitgevallen fuut met gele oorpluimpjes en bloedrode ogen, en ik had er nog nooit een gezien. Terwijl ik het Geestmerambacht vanuit het Westen binnentrad, kwam mij een troep losgelaten Nordic walkers tegemoet gewalkt.
Ik besloot terplekke een andere route te nemen. Niks mis met Nordic walkers hoor, ieder een hobby, maar het zijn vaak zeer gezellige groepjes 55-plussers die net een tikje te luidruchtig ouwehoeren, wat in ieder geval bewijst dat het te weinig inspanning vergt om het een sport te noemen. Ik liep 180 graden de andere kant op, richting het sluisje ten Noordwesten van het gebied. Aldaar trof ik een man met een camera. Nu ja, camera: ten opzichte van de zijne viel mijn Nikon D80 met, naar ik dacht vrij indrukwekkende 70-300 mm telelens, totaal in het niet. Ik weet niet wat het was, (een Canon geloof ik), maar de mijne paste er vijf keer in. Hè fijn, niets liever dan op een maandagochtend even geconfronteerd te worden met je amateuristische fotoapparatuur. Ik zag meteen de meest geweldige foto’s op Birdpix en Natuurshot.nl voor me: haarscherpe actiefoto’s van vogels die ze op enkele honderden kilometers afstand hebben gefotografeerd. Vogels die op mijn foto’s met een loep misschien als vaag stipje te vinden zijn, maar alleen als je heel erg goed zoekt. Ja, die camera was een beetje over the top maar de vent die ‘m bij zich had was alleraardigst. Het bleek een “nooit eerder geziene bekende”: Iemand die je alleen kent als avatar op een forum of iets anders internetachtigs. Hij was “CanEdje”, de initiator van de fotosite Natuurshot en ook hij bleek te zijn gekomen voor de Geoorde fuut. We zijn samen een rondje Geestmerambacht gaan doen en op weg van Snor naar Baardman en van Rietzanger naar Ransuil, kwamen we aan in Geoorde fuut-territorium. Toen onze kans op het gewenste vogeltje zo’n beetje voor driekwart verkeken was, werden Edward en ik aangesproken door een kale(nde), Benidorm-bruine vutter die samen met zijn even bruine echtgenote hun keffertje aan het uitlaten waren. Of we wel eens iets minder alledaags zien hier, was de man’s vrij voorspelbare vraag. Nu moet je natuurlijk altijd voorzichtig zijn met vreemde vogelnamen als je tegen een lekenoor praat, maar soms ontkom je er niet aan. De enige door ons geziene enigszins bijzondere vogel was immers “de Snor”. We brachten het nonchalant en doordacht ter ore en vertelden dat we ook nog een Geoorde fuut hoopten te mogen aanschouwen. De beste man reageerde met de nu al legendarische woorden: “Gore fuut? Nooit van gehoord!”. Zijn vrouw (die het kennelijk wel goed had gehoord) corrigeerde hem, aangevuld door Edward en ik, maar het deed de man weinig. Hij had inmiddels al om verrekijkeradvies gevraagd, want die moest ie toch ook wel hebben. Edward en ik vervolgden onze weg en het echtpaar deed hetzelfde. Wij vonden de Geoorde fuut niet, maar het zou mij niet verbazen als Benidorm Bob en zijn vrouw hem, al dan niet bewust, wèl hebben gezien. En ergens gun ik het ze ook wel. Een beetje.

Willem Boomkens (iolaire)

Labels: ,

vrijdag 10 april 2009

De Goudhaan

De Goudhaan (Regulus regulus) is het kleinste vogeltje van Nederland en zelfs van Europa. Hij is ongeveer zo groot als een halve mus. Hij meet ongeveer 9 cm. De spanwijdte bedraagt 13 tot 16 cm.

Het goudhaantje dankt zijn naam aan een zwart omzoomd geel kruintje. De bovendelen van het goudhaantje zijn olijfgroen en de onderdelen vuilwit. Met het zeer fijne priemsnaveltje eet het goudhaantje kleine insecten en kleine spinnetjes. Het goudhaantje is in West-Europa een standvogel.

Het biotoop van de Goudhaan is naaldbossen. Het zit zelden of nooit op de bodem en is constant bezig voedsel te zoeken. Buiten de broedtijd komen ze ook voor in loofbossen en parken.
De Goudhaan produceert een zeer zacht piepgeluidje wat doet denken aan een muis.
Dit kleine vogeltje is zeer beweeglijk en moeilijk te volgen.

Ik had al jaren de wens om dit vogeltje vast te kunnen leggen en was continue actief bezig deze vogel te zoeken. Om een of andere reden mocht dat 4 jaar lang niet lukken.
Totdat ik afgelopen winter het geluk had hem te zien en vast te kunnen leggen.
Dat vastleggen ging niet zonder slag of stoot ik heb hem een uur lang gevolgd en heb wel 200 foto's geschoten voordat ik tevreden was over het resultaat.
Wat een "zenuwlijders"zijn dit zeg, het is al beschreven, maar ik kan het beamen, ze zitten echt geen seconde stil.



Labels: , ,